Nie ma jednej osoby, która wymyśliła magnes na lodówkę, ale za twórcę pierwszych kolorowych magnesów używanych jako ozdoba uznaje się Johna E. Wheatleya (patent w 1954). Patenty na podobne produkty zgłosili także William Zimmerman (1970) i John Summers (1971).
KOLOROWE MAAGNESY OZDOBNE są od kilkudziesięciu lat najpopularniejszą pamiątką. Pamiątką przywożoną z wakacji albo z każdego innego wyjazdu dla rodziny, przyjaciół i kolegów z pracy. Takie małe pamiątki często są przedmiotem kolekcjonowania. Rekordzistą w tej sprawie jest pani o imieniu Louisa Greenfarb. Jej kolekcja magnesów liczy ponad 30 tysięcy. Jest to oficjalnie odnotowany rekord świata.
Na początku magnesy na lodówkę były dość proste. Były to głównie proste artykuły promocyjne. Firmy drukowały swoje logo lub reklamy na małych elementach magnetycznych i rozdawały je klientom. Często były to po prostu płaskie, drukowane magnesy o prostej konstrukcji. Dla firm był to opłacalny sposób na zaistnienie swojej nazwy. Za każdym razem, gdy klient otwierał lodówkę, widział logo tej firmy.
Z biegiem czasu projekty stawały się coraz bardziej kreatywne. Lata 50. i 60. XX w., okres po II wojnie światowej, przyniosły rozkwit konsumpcjonizmu. Ludzie szukali zabawnych i dekoracyjnych przedmiotów, które upiększą ich domy, a magnesy na lodówkę idealnie się do tego nadają. To wtedy zaczęliśmy widzieć więcej nowatorskich magnesów. Były tam magnesy w kształcie owoców, zwierząt i innych uroczych przedmiotów. Nie służyły już one wyłącznie promocji; były przedmiotami kolekcjonerskimi.
Lata 70. i 80. XX wieku to czas innowacji w branży magnesów na lodówki. Nowe techniki produkcji pozwoliły na bardziej szczegółowe i kolorowe projekty. W tym okresie popularne stały się magnesy na lodówkę z powłoką epoksydową. Powłoka epoksydowa nadała magnesom błyszczące i trwałe wykończenie, a także chroniła nadruk znajdujący się pod spodem. Magnesy te mogą mieć najróżniejsze skomplikowane projekty, od szczegółowych krajobrazów po odniesienia do popkultury.
